Posted on Geef een reactie

Als je geen hulp vraagt…

Dus als je echt geen hulp vraagt uit jezelf, duurt het soms lang om je antwoorden te krijgen.

Een mooie les voor mij persoonlijk vandaag. Herken je dat ook van jezelf. Dat je met een bepaald (fysiek) gevoel rondloopt, en je kan niet precies benoemen wat dit gevoel nou eigenlijk doet. Het veroorzaakt een (fysieke) pijn. Misschien wel zelfs verdriet of boosheid, of een warmte en liefde zo ongekend groots en onbeperkt.

En toch zit daar iets onder. Iets wat je in je draagt, en niet door hebt dat het een belemmering is om de angst te aanschouwen. De angst voor een definitief antwoord wat die ook mag zijn.

De afgelopen twee jaren zijn er voor een groot deel van de mensen enorme diepe processen gestart, om in een nieuwe ontdekking van onze innerlijke waarheden en visies te komen. Deze periodes heeft ons naar onze diepste oude pijnen gebracht, het heeft ons laten zien, wat ons niet meer dient en dat we het verleden mogen vergeven, en loslaten. We hadden het gevoel dat we dit alleen moesten doen en ervaren dat we meer teruggetrokken in ons zelf zijn. De relaties om je heen kregen een andere vorm. Je interesses werden breder. Je werd bewuster van je eetpatronen.

Als je hier niet zo goed naar kon luisteren, dan had je het vooral zwaar. En je kon de antwoorden maar niet vinden. De antwoorden kwamen sporadisch en niet meer zo overtuigend als voorheen. Je bent gaan geloven in een andere waarheid, namelijk die van ons unieke zelf, onze hartsverlangens, onze hartewensen werden gezocht. En we ontdekken allerlei methodes om te onderzoeken welke het beste momenteel bij jou past.

Misschien besloot je wel om een andere vaarkoers te bepalen en je mee te laten nemen waar de wind je naar toe brengt. En misschien heb je een “verplichte pauze” ingelast. Misschien ben je zelfs fysiek opgebrand. En weet je het even niet meer.

Tot voor kort voor mij zeker geen onbekende onderwerpen. En ik heb ze allen voor een groot gedeelte onder ogen gezien en ben ze aangegaan. Nu ga ik voor mijn volgende stap.

https://goo.gl/images/5FSWBYHet jaar van de Manifestaties

Gelukkig zal het komende jaar, het jaar van de manifestaties van jouw gedachten worden. En is het belangrijk om zeer aandachtig op jouw eigen gedachten te focussen. Ben je volledig trouw aan jezelf? Durf jij hulp te vragen? Durf jij hulp te aanvaarden? Durf je open te zijn? Durf je vragen te stellen of neem je overal maar genoegen mee. “Wees bewust dat de creaties van onze gedachten zeer bepalend kunnen zijn voor de koers waar jij op vaart. Als jij het roer niet in handen neemt dan vaar jij niet je eigen koers”. Zegt Irmgard tegen me vanavond. “Ja dat klopt helemaal, en zeg ik, en ik wil eindelijk duidelijkheid. Want dat verdien ik, en ik heb de keuze om het voor mij zelf te bepalen”.

  • Wat je helpt voor het komende jaar is dus, veel meer mediteren.
  • Jezelf goed verzorgen
  • Compassie hebben
  • Hulp vragen
  • Oordeel loos luisteren
  • Respect voor ieders eigen pad
  • Duidelijke grenzen aangeven
  • Afstand van wat je niet meer dient

Als je hier op een bijzondere manier kennis wil mee maken, dan is dat absoluut mogelijk in onze Cirkel van Compassie. Momenteel is het elke derde dinsdag van de maand. Meer informatie kan je terugvinden op: cirkel van compassie

Deze avonden worden georganiseerd op basis van donaties. Jouw bijdrage zal zeer gewaardeerd worden.

Het filmpje vond ik supermooi om toch te delen met jullie. Het is onder andere samen met Irmgard en Lucia en onze gids Lejla. Ik doe ook mee en vond het heel eng om dit te posten. Maar doe het toch!

Durf jij je hart te volgen en doe jij al stappen maken richting jouw bestemming? Het lijkt soms toch wel wat enger als we blijven denken. Dus wees bewust van die gedachtes en stel bij waar mogelijk. Als je niet weet hoe. Misschien helpt het om eens echt de tijd voor jezelf te nemen zonder verwachtingen, of overtuigingen en beperkende situaties, en excuses. Ben ik in iets gaan geloven wat niet realistisch is? Wat is dan welke realiteit, en voor wie geldt hij dan.

Durf jij in jouw grootsheid te staan, durf jij jouw eigen uniekheid te zijn! Just Me

De mening van anderen doen mij eerder groeien dan pijnigen. Ik durf mijn eigen waarde te erkennen, en ik wil mij zelf volledig liefhebben.

Durf jij jouw eigen grootsheid te zijn, durf je uniek te blijven, door je niet te laten deren wat de mening van een ander is. Durf jij heel eerlijk naar jezelf te zijn en aan te geven wat jouw verlangens zijn? Een mooie periode voor mij om hier wat dieper op in te gaan de komende periode. Gelukkig hebben we een langere tijd om hier gebruik van te maken met een versterkende energie. Het universum helpt ons een handje mee.

Wil je op de hoogte blijven? In mijn volgende nieuwsbrief kom ik met een nieuwe kwartaaluitgave boordevol informatie.

Voor nu wens ik jullie een mooie periode toe, we naderen alweer de laatste maand van het jaar 2018, wat is dit jaar toch als een speer voorbij gevlogen.

🙏🏼✨

Posted on Geef een reactie

Totale ontlading

Tijdens de periode van een korte maar intense vollemaan retraite in Visoko, Bosnië met drie vriendinnen. Ben ik in een 4 dagen tijd echt door een enorme achtbaan gegaan. Het voelt als het ontdoen van oud zeer en pijnen uit een verleden. Het mijzelf bevrijden van oude overtuigingen. En daarnaast allerlei nieuwe sensaties in mijn lijf ervaren van een totale ontlading. Wat een mega shift heeft er daar voor mij plaatsgevonden. Ik kan het niet in een paar woorden uitleggen. Maar ik ga het proberen om een klein gedeelte ervan te delen.

View on tumulus, Visoko, Bosnia

Nu een aantal dagen sinds onze bijzondere reis, voel ik hoe ik op een nieuwe manier mijn inzichten mag ontvangen en verwerken. Ik heb heel lang met een verleden in mijn gedachtes gelopen op deze wereld, met de hoop dat het vanzelf wel een keer weg gaat. Ik zocht allerlei vluchtwegen en excuses om er mijn gevoel ervan af te schermen. Ik ben niet eerlijk geweest naar mijzelf in de eerste plaats. En alleen ik kan dat veranderen. Maar door alle excuses en gedachtes kon ik mijn eigen blinde vlek niet zien.

Ik heb een keuze om het anders te doen. Ooit heb ik in mijzelf een stukje van mijn hart open gegeven en ook hiervan de sleutel. Een deel van mijn hart die heel ver in het verleden terug gaat. En ergens kon ik heel moeilijk mijzelf vergeven. En liep ik rond met een verborgen pijn in mijn hart. Het voelt alsof ik een stukje leegte ervaar. Een leegte die maar niet opgevuld kon worden. En een ellenlange zoektocht bracht me niks meer op, dan wat ik al wist.

Een gebroken hart. Hier rende ik jaren voor weg, en zocht het op allerlei manieren in mijzelf om dit te bedekken. Bedekken met een rationele versie om mijzelf hierin te beschermen van de emotionele pijn. Elke persoon die te dicht bij mij kwam duwde ik van mij af. Het was mijn schild. Ik mocht ervaren hoe het is om allerlei spiegels te zien, die mij een boodschap brachten. Blijf in je eigen unieke kracht staan. Als jij die niet inneemt blijft die leeg. En als ik in die van een ander sta, ontneem ik hen die positie.

“Een gebroken hart”

Een gebroken hart vanuit een ver verleden waarin ik als jong meisje niet zelf de keuze had. Te jong om uit te kunnen leggen wat een pleeggezin betekent. Te jong om te kunnen begrijpen dat mama het moeilijk heeft. Te jong om zelf een keuze te maken. Een gebroken hart uit een relatie die nog steeds keihard resoneert.

Heb ik mijzelf ooit vergeven. Heb ik mijzelf echt liefgehad. En dit is eerlijk gezegd pas een paar dagen geleden voor het eerst weer geactiveerd. En als ik echt eerlijk ben naar mezelf, dan ben ik een prachtig mens met al mijn foute en perfecte kwaliteiten als mens..

Wat er tijdens deze tocht in een zeer hoge vibratie allemaal is ontladen, is niet in een blog te beschrijven. Maar deze wou ik jullie niet onthouden!

Liefs

Yufen

Ps: Wat de sleutel betreft die heb ik inmiddels ontvangen…..

Posted on Geef een reactie

Het antwoord is altijd, JA

Eens in de zoveel tijd maak ik tijd vrij om mijn belevingen in het openbaar te publiceren, geheel vrijblijvend, zonder de zelf opgelegde druk gewoon puur op mijn gevoel. Ik heb wat te delen en dit wil ik dan verwerken.

Starend keek ik naar mijn scherm op de laptop, ja en dan komt mijn volgende blog binnenkort online, er is zoveel gebeurd, waar ga ik het nu weer allemaal over hebben. Aan wie ben ik dit dan verplicht, zijn er überhaupt wel mensen die mijn blog lezen, wie wil ik dan met mijn gedachten allemaal bereiken, en wat ga ik er dan vervolgens mee kunnen doen.

Deze blog ben ik inmiddels alweer 6 weken geleden mee aan de slag geweest in de tussentijd  Verder lezen Het antwoord is altijd, JA

Posted on Geef een reactie

Transformatie

Het is nog bijzonder warm voor de maand September, mij hoor je absoluut niet klagen. Wat een heerlijke nazomer is het. Als ik dan kijk naar de diversiteit van de kleuren van de bladeren, kan ik er ook extra van genieten. De herfst is in aantocht, en toch lijkt het alsof de zomer nog niet was begonnen.

sometimesinthewindsofchange (1)

Ook al weet ik dat het echt kouder wordt en de dagen nu al korter lijken, wil ik nu nog bewuster Verder lezen Transformatie

Posted on 1 Reactie

De zoektocht

Soms ben ik zo hard op zoek…. wandelend door de kronkelwegen van mijn interne paden. Een woeste tocht, door de koude wervelstormen…….. een brandend verlangen, in een droge woestijn…….Het afbreken van die betonnen muur, een dobberend bootje op de gigantische blauwe zee met een oneindige horizon…. Verder lezen De zoektocht