Weer van jezelf

Hoe het traject is opgebouwd

Vier maanden. Acht keer samen. In vier stappen die op elkaar volgen, omdat je lichaam nou eenmaal niet in willekeurige volgorde loslaat.

De vorm ligt vast. Wat er in een sessie gebeurt niet. Dat hoor ik aan wat er die dag binnenkomt.

1. Landen

De eerste weken

Je komt binnen met een vol hoofd. Dat mag.

In deze eerste weken vraag ik niets van je. Je hoeft niet te weten wat er aan de hand is, je hoeft nergens doorheen, en je hoeft ook niet meteen te huilen omdat je denkt dat dat erbij hoort. Het enige wat er gebeurt is dat je lichaam ontdekt dat het even niet aan hoeft te staan.

Voor de meeste mensen is dat vreemder dan ze verwachten. Je bent gewend te presteren, ook op een massagetafel.

We beginnen met een gesprek van twee uur waarin ik hoor wat er speelt en waarin ik met mijn handen ga voelen waar de spanning zit. Vaak is dat ergens waar je het niet zocht. De sessie daarna is puur lichaamswerk, met klank, zonder dat we het gaan duiden.

Wat er meestal gebeurt: je slaapt na de tweede keer beter dan je in maanden hebt gedaan.

2. Openen

Week vier tot acht

Zodra het lichaam zachter wordt, komt naar boven wat eronder lag.

Dit is de fase waar mensen tegenop zien en die achteraf vaak de belangrijkste blijkt. Er komt verdriet, of woede, of een herinnering die je jaren niet had. Soms komt er iets waar geen woorden bij horen en zit je gewoon te trillen op de tafel. Dat is niet erg. Dat is precies wat er moest gebeuren.

Ik ga onder mijn handen benoemen wat ik voel, in gewone taal. Een keel die dichtzit heeft meestal jaren niet gezegd wat er gezegd moest worden. Een buik die hard blijft heeft nooit een grens gehad. Een hart dat gesloten is heeft te veel gegeven en te weinig teruggekregen.

Aan het eind van elke sessie krijg je één ding mee om thuis te doen. Eén. Niet drie. Ik ken deze doelgroep, jij maakt van drie opdrachten een nieuwe manier om tekort te schieten.

Na deze fase volgt een pauze van drie weken.

3. Terugnemen

Week acht tot dertien

Nu wordt het spannend, want nu gaat het buiten deze ruimte gebeuren.

Je gaat een keer nee zeggen. Je gaat dat gesprek voeren dat je al twee jaar uitstelt. Je gaat iets teruggeven aan degene bij wie het thuishoort. En het gaat een keer mis, dat weet ik nu al, en dan bel je jezelf de les.

Dat is precies waarom we hier samen doorheen gaan.

Het werk op de tafel verandert mee. Waar het eerst ging over openen, gaat het nu over stevigheid. Benen, bekken, ruggengraat. Lagere klanken die dragen in plaats van zweven. Wie een grens gaat verleggen heeft geen extra gevoeligheid nodig, maar grond onder de voeten.

Die drie weken pauze hiervoor zijn er met opzet. Rond die tijd komt het oude patroon namelijk terug en denk je dat het allemaal niet werkt. Dat hoort erbij. Ik vertel het je liever van tevoren dan achteraf.

4. Verankeren

De laatste weken

Het nieuwe is er. Het staat alleen nog wankel.

In de zevende sessie gaan we terug naar de plek waar we begonnen zijn, zodat je zelf kunt voelen wat er is veranderd. Daarna leg ik de lijst ernaast die we in de eerste week hebben ingevuld. Bijna iedereen schrikt daarvan, in positieve zin. Hooggevoelige mensen zijn buitengewoon slecht in het zien van hun eigen vooruitgang.

De laatste keer sluiten we af. Je gaat de deur uit met drie dingen. Een lijst met jouw eigen vroege signalen, in jouw woorden. Een afspraak met jezelf over wat je niet meer doet. En een moment dat het einde markeert, in een vorm die bij je past.

En dan ben je klaar. Ik ben geen coach die je jaren aan zich bindt, want dat zou alles ondermijnen wat we hebben opgebouwd. Je mag altijd terugkomen, maar je hoeft het niet.